De Sleutels van de Zee

Voor A.

Het begon met drie letters, een klavier en wat muiskliks. Beide klavieren konden het wel met elkaar vinden dus was een ontmoeten voor de bespelers ervan de logische stap, verder van het scherm en dichter bij elkaar. Ik geloof trouwens enkel in computerdating als beide computers echt van elkaar houden.

Zij uit de stad van de stroppendrager, ik uit die van de manenblussers doet de gulden middenweg belanden in de stad van de sinjoren en we duiken de wereld van de dieren in. De ontmoeting hartelijke en de gesprekken (h)eerlijk. We laten na het drinken de gedachten bezinken. Wederom kruipen we achter onze schermen en de woorden blijven vlot over en weer gaan.

De klassieke “movie and dinner” volgt. De prachtige film, Incedies, boeit me bijna zoveel als zij doet en het gekozen restaurant blijkt al bij één van mijn trips te zijn bezocht dus kan ik het smaken net als het eten en haar ogen en woorden.

Slechts enkele nachten later sta ik weer in Gent, ditmaal voor haar deur wat alles toch wat spannender maakt en niet alleen voor haar. We maken samen een taart tot de zangles haar wegroept en ik door de straten kuier en wacht tot de noten haar mond hebben verlaten en we samen de dag verder doorbrengen.

De week sneeuwpret verkoelt mijn gedachten en na mijn thuiskomst en haar wederkeren uit de A’dam zeg ik haar dat ik helaas nog geen vuur bespeur in mezelf en breng haar daarmee toch even tot de grond met haar engelenvoetjes maar met een onverwacht bezoek verblijdt ze me en mijn weekend kan al niet meer stuk.

De kust brengt golven van woorden en gedachten en de wind blaast mijn onze haren door elkaar en lippen op elkaar. De wereld blijkt kleiner dan gedacht en we vinden zelfs een gemeenschappelijke vriendin en ex-klasgenote van haar terug. Ik wil terug naar de kust……. et le vent nous portera……

De eerste nacht samen delen we mekaars gevoelens doch verlaat ik haar bed met onzekerheid in mezelf maar zij stelt me gerust met haar woorden en blikken.

Wederom vloeien de woorden moeiteloos in zinnen waarop ik niet kan wachten om ze te lezen en te schrijven en ik raak verknocht aan haar.

Haar koor geeft een grandioos optreden in het Flagey gebouw maar helaas niet genoeg om een kwartfinaleplaats te behalen doch zong zij zich dieper en dieper een weg naar en in mijn hart.

Een trouwfeest, ontmoeting met haar ouders en één van haar broers later brengen ons dichter bij elkaar en de heide doet de openheid enkel toenemen, de zandkorrels wandelen mee.

Meermaals verwelkomt haar koor me bij hun concerten en de klanken galmen door mijn hoofd en doen mijn mondhoeken naar haar glimlachen. Ook haar zus, haar gezin en haar peter en meter verwelkomen me met open armen en steeds verder raak ik in haar wereld opgenomen en kan er mijn draai wel vinden.

Het doopfeest en ontmoeting met gans haar familie is een openbaring van momenten die ik bij mezelf verloren achtte en waarin met wat terughoudendheid een fijne dag heb beleefd en met leuke foto’s kan terugkijken en met hun delen.

De dagen van de week rollen voorbij en na een kort verblijf in Gent belanden we terug in Mechelen voor wat snijwerk met mijn maagdelijke zwaard en eindigen doen we rond een tas thee met 2 van haar vriendinnen en een ver reisplan.

Doch lijkt zij angst te hebben om samen die reis aan te vatten en mijn woorden van vertrouwen dringen hopelijk door tot haar. Gelukkig staat er een weekend en later iets langere vakantie met de vrienden van haar op stapel zodat ze zich een beeld kan vormen hoe reizen met mij haar bevalt.

Na F. te hebben in het huwelijksbootje zien stappen en leuke momenten dat zij zich onder mijn vrienden en vriendinnen kan mengen en daar wonderwel haar draai vindt dringt zich een cruciaal moment op, familieweekend!

Met een klein hartje en onzekerheid zijn we onderweg naar haar jaarlijkse familiefeest. Laat in de avond komen we aan en na korte verwelkoming liggen we allebei in bed, de ochtend wacht op ons.

Dwars door het bos, over veld en heide langs een rivier leggen we ons allen te rust. De benen zijn vermoeid maar de moraal is hoog en na de innerlijke mens te hebben gevoed en ogen laten rusten gaat de tocht terug richting het verblijf alwaar de hete kolen de slachtoffers van de voedselpiramide bereiden en wij genieten van de spijzen en drank. De nachttocht met haar petekind en uitkijk naar nog meer wild laten ons vermoeid te slapen gaan en de laatste nacht inzetten. Opnieuw rijkelijk ontbijten, helpt de dag met veel beweging en ontspanning doorbrengen en onbekende plekken ontdekken. De weg naar haar huis begint vertrouwder te worden en mijn auto kan het blindelings.

De foto’s worden uitgewisseld via de IT snelweg en impressies volgen want de volgende acte de présence als paashaas staat al op de agenda.

De dagen rijken zich aan elkaar, de weekends vloeien over in snipperdagen waarin ik geniet van haar bij me te hebben en telkens weer uitkijk naar het wederkeren.

Wat ons samen heeft gebracht komt weer op de voorgrond, de kust. De zeebries en zon vergezellen onze stappen op het strand op weg naar de horizon en terug. Ik geniet van haar glimlach en fonkelende ogen die mezelf reflecteren en waarin in mezelf zie, zij brengt het beste in mij naar boven en maakt van mij een betere persoon dan ik misschien al ben. Haar verspreking, “Heb jij de sleutels van de zee?” terwijl ze om die van het appartement vroeg doen me denken:

Ja, ik heb de sleutels van de zee maar heb jij die van mijn hart. Jij mag de zon zijn, zal ik de regen zijn en we maken samen mooie regenbogen.

B.

December

Donkere dagen en koude nachten

Vroeg ontwaken en naar slaap smachten

 

Evenwicht verloren en uitgegleden

Gezichtsverlies en pijn geleden

 

Rechtop gekrabbeld en door gegaan

Door de sneeuw en over ijzige baan

 

Aangekomen en overleefd

Wat heb ik weer een leuke dag beleefd

 

Pandaora

Van de Hoogmoed zult gij, net als Narcissus, de zware tol betalen

Van de Luiheid zult gij, net als Paris, de langzame vergiftiging ondergaan

Van de Gulzigheid zult gij, net als Theseus, de ergste kwellingen verduren

Van de Wellust zult gij, net als Orpheus, de wrange vruchten plukken

Van de Hebzucht zult gij, net als Midas, de harde wet ondervinden

Van de Afgunst zult gij net als Prometheus, de eeuwige straf kennen

Van de Woede zult gij, net als Pandora, het noodlottige werktuig zijn

 

En ten langen leste

Zal Uw zeven maal vernietigde ziel

Slechts de hoop blijven

Om te leven en te herleven

 

Zo sprak het Orakel

Toen de Doos geopend werd

En de razende kruiden

Zich over de wereld verspreidden

 

Priceless Moments Money Can’t Buy

• Realizing you were smiling the entire time you were talking to someone, right after you hang up the phone.
• The warm coziness of my own bed after I return home from a long work day.
• Crying on someone’s shoulder.  Without the help of my family and close friends, I would be lost in a world of emotion, stress, and confusion.
• Picking and eating fresh fruit right off the tree.
• The joy of watching a baby smile.
• The rush you get when you’re driving on the open road and your favorite song randomly plays on the radio.
• Kissing in the rain.
• The feeling of cool morning grass under your bare feet when you walk out to get the newspaper at sunrise.
• Beginner’s eyes.  You’ll never see it again for the very first time.
• The sound and sight of ocean waves.
• The feeling you get inside when you go out of your way to make someone’s day a little brighter.  Doing something nice and unexpected for somebody else doesn’t always require money, and often the gesture has more meaning when it doesn’t.
• A good photograph of a special moment.  It transforms the moment into a tangible keepsake and helps make the memory of that moment last a lifetime.
• A rainbow breaking through the storm clouds on a calm, rainy summer afternoon.
• Sharing a good laugh with friends and family.  Some of the most memorable moments in my life have been moments spent in laughter.
• The excitement of swinging on a swing as high as you possibly can.
• The soothing comfort of an old familiar smell.
• A first kiss.
• When you look into the eyes of your best friend and know, without a doubt, that you can trust her.  You can see it in her eyes and you can feel it in your heart.  She has no ulterior motive.
• The surreal beauty of watching lightning strike in the distance.
• An unexpected compliment.
• The feeling of self-confidence.
• When the song on the radio ends right as you pull into the driveway.

Based on Marc and Angel

Why the Search for Perfection Fails Us

Tonight, over a couple of cocktails, one of my good friends spilled her guts to me about all of her failed attempts to find the perfect lover.  Although her story was about her unique personal experiences, I couldn’t help but feel like I had heard the same story told by others in completely different circumstances a hundred times before.

It’s a story about the endless quest for perfection.  And I think it carries a valuable life lesson, so I’d like to retell it to you in my own words.

The Perfect Woman

Once upon a time, an intelligent, attractive, self-sufficient woman in her late twenties decided that she wanted to settle down and find a husband.  So she journeyed out into the world to search for the perfect man.

She met him in New York City at a bar in fancy hotel lobby.  He was handsome and well spoken.  In fact, she had a hard time keeping her eyes off of him.  He intrigued her.  It was the curves of his cheek bones, the confidence in his voice, and the comfort of his warm, steady hands.  But after only a short time, she broke things off.  “We just didn’t share the same religious views,” she said.  So she continued on her journey.

She met him again in Austin a few months later.  This time, he was an entrepreneur who owned a small, successful record label that assisted local musicians with booking gigs and promoting their music.  And she learned, during an unforgettable night, that not only did they share the same religious views, he could also make her laugh for hours on end.  “But I just wasn’t emotionally attracted to him,” she said.  So she continued on her journey.

She met him again in Miami at a beachside café.  He was a sports medicine doctor for the Miami Dolphins, but he easily could have been an underwear model for Calvin Klein.  For a little while, she was certain that he was the one.  And all of her friends loved him.  “He’s the perfect catch,” they told her.  “But we didn’t hang in the same social circle, and his high profile job consumed too much of his time,” she said.  So she cut things off and continued on her journey.

Finally, at a corporate business conference in San Diego, she met the perfect man.  He possessed every quality she had been searching for.  Intelligent, handsome, spiritual, similar social circles, and a strong emotional connection – perfect.  She was ready to spend the rest of her life with him.  “But unfortunately, he was looking for the perfect woman,” she said.

The Story of Our Lives

As human beings, we often chase hypothetical, static states of perfection.  We do so when we are searching for the perfect house, job, friend, or lover.

The problem, of course, is that perfection doesn’t exist in a static state.  Because life is a continual journey, constantly evolving and changing.  What is here today is not exactly the same tomorrow.

That perfect house, job, friend, or lover will eventually fade to a state of imperfection.  Thus, the closest we can get to perfection is the experience itself – the snapshot of a single moment held forever in our minds – never evolving, never growing.

So rather than chasing an imaginary perfection, let’s  start chasing life by flipping past the imperfections found on the cover of every entity we encounter and into the blank pages of possibility waiting beneath the cover that will eventually tell the story of our lives.

With a little patience and an open mind, over time, I bet that imperfect house evolves into a comfortable home.  That imperfect job evolves into a rewarding career.  That imperfect friend evolves into a steady shoulder to lean on.  And that imperfect lover evolves into a reliable lifelong companion.

Photo by: Farfie

Seen on http://www.marcandangel.com/

Goldfinger

Weinigen weten hoe het financiële systeem werkelijk in elkaar steekt.

Zelfs de meeste bankiers hebben geen idee van wat ik je zo meteen ga vertellen.

Helaas zal je ook leren dat het systeem zoals we dat vandaag kennen zeer instabiel is en leidt tot een boom-bust model.

Het moderne bankieren, kent eigenlijk zijn oorsprong bij de goudsmeden. Geld bestond toen nog gewoon uit munten van goud en zilver en deze werden vaak uit veiligheidsoverwegingen in bewaring gegeven bij een goudsmid. De goudsmid gaf deze mensen een ticket dat als bewijs diende voor het goud dat in bewaring werd gegeven. Met dit ticket kon men steeds terugkeren naar de goudsmid en het goud weer ophalen. Maar al snel gingen mensen deze tickets gebruiken als betaalmiddel leder ticket was een perfect alternatief voor goud, dus waarom niet? Het papiergeld was geboren.

Onze goudsmid zag het allemaal gebeuren en kreeg een geniaal idee. Hij merkte dat mensen zelden hun tickets kwamen omruilen voor goud. Het was dus voldoende om een bepaalde hoeveelheid goud in “reserve” te houden. De rest was beschikbaar om tegen rente uit te lenen. De goudsmid schreef nu tickets uit als lening en hij deed goede zaken1 Maar voor ieder lening werd er eigenlijk een ticket gecreëerd zonder dat de tegenwaarde aan goud aanwezig was.

Hoe meer er geleend werd, hoe meer “geld” er in omloop kwam. Maar de hoeveelheid goud was niet veranderd. Het geld dat op deze manier in omloop kwam was eerder virtueel geld. Schuldpapier en geld waren plots hetzelfde.

Maar een aantal aandachtige en kritische burgers zagen meer en meer “geld” circuleren en werden wantrouwig. Zou de goudsmid wel voldoende goud in de kluis hebben liggen voor al die extra biljetten die circuleren? Ze namen het zekere voor het onzekere en ruilden hun eigen tickets om naar goud.

Hier had de goudsmid niet op gerekend. Een groot aantal mensen kwam op hetzelfde moment hun goud ophalen waardoor hij door zijn reserves goud heen dreigde te raken. Er ontstond een bankrun. De eerste in de geschiedenis. Maar helaas niet de laatste.

De goudsmid moest met schaamrood op de wangen toegeven dat hij veel meer biljetten had uitgeschreven dan er als tegenwaarde goud aanwezig was bij hem. Mensen die met biljetten in handen zaten, beseften plots dat deze biljetten waardeloos waren. Hun rijkdom was een illusie. Indien je geschokt bent door de roekeloosheid van de goudsmid, heb ik slecht nieuws voor je. Het huidige banksysteem is identiek hetzelfde.

Het werkt zo.

Er is een beperkte hoeveelheid basisgeld, bestaande uit biljetten en munten ult omloop en de reserves die banken plaatsen bij de centrale bank. Dit is de “monetary base”. Ik kan dit best verduidelijken met een voorbeeld. Je zit op een eiland met 100 andere bewoners en iedereen bezit 1.000 euro aan biljetten. Er is ook een bank op het eiland met 10.000 euro eigen vermogen. Inwoners hebben de mogelijkheid om hun biljetten naar de bank te brengen. In ruil krijgen zij jaarlijks interest en blijft hun geld veilig. Negentig inwoners brengen hun 1.000 euro naar de bank en parkeren het op een spaarrekening De bank heeft nu 90.000 euro in bewaring. Men houdt 10% van het bedrag liquide voor het geval spaarders een deel van hun tegoeden opnemen. De rest (81.000 euro) is beschikbaar voor leningen. De 81.000 euro wordt uitgeleend aan 9 inwoners van het eiland. Zij zijn actief in de landbouw en kopen er werktuigen mee om het land te bewerken. Deze 81.000 euro komt in handen van andere bewoners van het eiland die deze werktuigen produceren. Zij brengen het geld dat ze verdiend hebben opnieuw naar de: bank. De bank heeft nu 171.000 euro aan deposito’s uitstaan. De initiële 90.000 euro die inwoners deponeerden en de 81.000 euro die zopas verdiend werd met de productie van werktuigen. Op het eiland is de geldhoeveelheid nu gestegen naar 190.000 euro. Dit bestaat uit 10.000 euro eigen vermogen van de bank, 9.000 uit reserves en 171.000 euro aan spaardeposito’s. De inwoners rekenen zich rijk. Zij bezitten plots 171.000 euro. Tenminste dat is het geld dat zij op spaarrekeningen hebben staan bij de bank. De bank heeft flu echter 81.000 euro vers geld binnen gekregen waarvan men opnieuw 10% in reserve zal houden. De overige 72.900 euro kan weer worden uitgeleend. Dit bedrag zal uiteindelijk weer in handen komen van andere inwoners van het eiland. Deze 72 900 euro zal uiteindelijk weer terechtkomen bij de bank die 10% reserveert en de rest weer uitleent.

En zo gaat het maar door en door. Uiteindelijk zal er voor iedere euro basisgeld voor ongeveer 10 euro aan leningen verstrekt worden.

Banken creëren eigenlijk geld door het verstrekken van leningen iedere keer dat er een lening wordt uitgeschreven, stijgt de geldhoeveelheid.

Het geld dat mensen op spaarrekeningen hebben staan zwelt aan maar de hoeveelheid basisgeld is nog altijd dezelfde. Je kunt je afvragen of geld op een spaarrekening eigenlijk wel geld is? Strikt genomen niet. Het is een lening aan de bank. Net zoals in de tijd van de goudsmid “tickets” geen alternatief waren voor goud. De lijn tussen geld en schulden is heel dun in het financiële systeem zoals we dat vandaag kennen. Het is systeem van het fractioneel bankieren waarbij banken slechts verplicht zijn om een beperkt deel van de tegoeden liquide te houden.

Mensen denken dat ze hun geld altijd weer kunnen ophalen bij de bank maar de waarheid is dat de bank hun geld heeft uitgeleend.Wanneer teveel mensen gelijktijdig hun geld ophalen, ontstaat er een bankrun waarbij niemand meer aan zijn geld kan.

Snow

Presumably, the frozen bird believes
The cobra to be beautiful. Her brain
Infers this from her fascinated eye:
It is an understandable mistake.

By catching them on frozen slides, we may
Beneath a microscope observe the shapes
Of snowflakes, all hexagonal, each one
Unique. So we were told. A lie, no doubt.

Though at the time the story cut no ice,
Its magic worked. One inch of snow. England
Freezes. Trains stop. Old women die of cold.
My bastard car won’t start. The phones are jammed.

I know it. Snow is dangerous. Frost kills.
Yet, when clouds seem to threaten, my heart beats
Faster, and I can never turn my eyes
From soft, seductive, fatal, fields of white.

© Peter Howard first published in Envoi 1994

7 Ways To Find Happiness Through Simplicity

This post was written by Dayne, the author of TheHappySelf.com.

Happiness can be elusive when life is too complicated.

As daily commitments multiply, we find ourselves becoming conditioned to shifting between multiple tasks, creating lengthy to-do lists and juggling complicated schedules.  When we’re not overwhelmed, we may feel proud that we can keep up with it all.  It’s all part of making a living, but in the end it can stand in the way of making a life.

Does your schedule leave you time for things that bring true happiness?

These things vary for each of us, but for most people true happiness consists of spending time with loved ones and engaging in activities that reveal the richness and beauty of the world around us.

To get the most out of these activities, you must approach them from a place of stillness, peace and calm.

A busy life can be personally fulfilling, but it may leave you feeling too frazzled to achieve the stillness and peace that will allow you to connect with deep happiness and the underlying beauty of life.  You can’t just walk away from the responsibilities that fracture your time, but you can simplify your life so that your mind is calmer and more open to the hidden treasures in life.

Here are 7 ways to get started with simplifying your life and working towards a more peaceful state of mind.

1. Question your dependence on material possessions. Recognize the difference between things you need and things you want.  Our culture bombards us with messages about material things that will make our lives better.  The reality is that most of these things will clutter our lives without bringing true happiness.  Free yourself from the culture of excess and learn to be content with fewer possessions and greater simplicity.
2. Think for yourself. If you spend your life playing out a role that society or someone else defines, you’re missing out on the chance to follow your own desires.  Your inner life is diminished when you are limited by conformity.  Why give up your freedom and allow all of your decisions to be defined by what you think you “should” do?  Become a non-conformist and think for yourself, letting your passions be your guide.
3. Rethink your commitments. Life is full of opportunities to earn money, give service, learn new skills and make new friends.  Some of us want it all and fill up our calendars with activities and obligations.  Over-committing is the surest way to banish stillness and calm from your life.  Rushing from one activity to another leaves you with no time to slow down, observe and let things happen.  No matter how worthy you think your commitments are, rethink and prioritize them.  Keep the ones that are most important and eliminate the ones that are adding to the hectic pace of your life with little return.
4. Create more free time. Once you’ve balanced your commitments, find ways to increase your free time.  Eliminate time wasters and re-evaluate your chores.  If you spend hours each week cleaning house, see if you can do a little less and have more free time.  Eliminating clutter from your home will make it easier to clean.  Once you’ve created more free time, fill it with activities that develop your inner self.  Spend some time alone and spend some with the people you care about most.  Focus on calming activities.
5. Savor the simple pleasures. How often do you prepare a healthy and delicious meal and then savor every bite of it?  Instead of rushing through meals, barely tasting what you’re eating, take time to enjoy them.  Invest time in other simple pleasures – work in your garden, take a relaxing soak in a hot tub or bath, bike or hike through a nature preserve.  Unless you’re retired, you probably can’t do these things every day, but fitting them into your schedule even once or twice a week will have a calming effect on your life.
6. Focus on the present moment. When you’re over-committed, you can end up rushing from one thing to the next without enjoying or even being very conscious of the world around you.  There’s always the hope that when things slow down you’ll have time to enjoy life.  Maybe you look forward to the weekend or an annual vacation, thinking that you’ll be able to find a way to slow down.  Instead of looking to the future, learn to focus on the present moment.  Enjoy what you’re doing in the here and now.  You can find serenity in even the most mundane task if you really give it your attention and do it mindfully.
7. Give up some control. No matter how much we plan, we can never predict what the future will bring.  Trying to exercise too much control can just lead to frustration, in addition to frustrating the people around you.  Since you never know what the future will bring, it’s futile to try to control events.  Instead of attempting to control the outcome of events, learn to relax and enjoy the journey.  Letting go of the need to control will give you more freedom to live in the moment.  By planning less, you’ll be more open to unforeseen opportunities that come your way.  This doesn’t mean you shouldn’t still have goals, but that your focus shifts from the ends to the means.

Remember that simplicity is a process, not a destination.

For most of us, there is no escaping the inherent complexity of our lives.  However, by deciding to simplify your life and spend more time seeking true happiness, you’ve started on a road that can lead to profound changes in your life.

There is no final destination at the end of this road.

Because life is forever changing and evolving, and you are evolving along with it, you will never reach a point of perfect simplicity and endless happiness.  But each moment you spend on the path to simplicity does have the potential to bring more serenity and happiness into your life.

“If you want happiness for an hour – take a nap. If you want happiness for a day – go fishing. If you want happiness for a month – get married. If you want happiness for a year – inherit a fortune. If you want happiness for a lifetime – help someone else.” – Chinese Proverb

Jour Deux

De wekker jaagt mij uit bed, Parijs wacht maar eerst croissants vinden wat moeilijker lijkt dan gedacht maar dejeuner nous faissons. Na tien jaar geen metro of trein te hebben genomen lijkt het alsof ik in een nieuw zuidstation zit als we de trein opstappen.

Gare du Nord ontvangt ons en Avenue Lafaitte leidt ons naar ons hotel waar we bekomen van de eerste wandeling, menige zullen volgen. Na een korte opfrissing staan we al aan de opera met een droge keel dus het eerste beste terras zal het geweten hebben en wij na de rekening ook. Nu we toch op de spendingtoer zijn kunnen we evengoed langsgaan op de Place Vendome maar De Beers kende mij niet meer en Dodi was niet in zijn hotel. Dan maar naar de Tuillerie tuinen om daar wat te genieten en uit te rusten.

Langs de Seine wandelend arriveren we aan Hotel de Ville om daar weer een terras op te zoeken en een serveuse te charmeren met mijn uitspraak van het woord “Fantastique”, fantastig tog.

Tijd voor de eerste ontmoeting met de Parijse metro. Wauw, de carreleur in mij realiseert zich wat werk dit moet hebben gekost, damn. Spontaan spookt de scène uit “Paris je t’aime” door mijn hoofd, waan me Steve Bucemi en wil met niemand geen oogcontact maken al was die kus van die Française het waarschijnlijk wel waard geweest.

Een bad later stappen we in een stralende zon terug de metro in op zoek naar het Pantheon maar klaarblijkelijk zitten we ineens ook in een andere klimaatzone want het regent dat het giet maar niet getreurd, sommige wandelen in de regen sommige worden nat. Onze honger wordt gestild met een menu’ke en de Parijse lakens roepen ons tot hun.

Bonne nuit Paris.

Verkeerdelijk gelezen als poesie ipv poésie

Jour Un

De werkweek was reeds halverwege, zonder dat er noemenswaardig is gewerkt verlaat ik de thuisstad om ’s anderendaags Parijs te bestormen, Napoleon te paard en wij per trein.

Mijn reisgenote heeft  vandaag wel gewerkt dus is aankomen zonder eten geen optie en rijd ik langs een pizza zaak om zo de avond af te sluiten.

Binnen sta ik droog voor de onweersbui die de jongen met de bromfiets terug naar binnen jaagt en de pizza wel met de auto zal leveren.

Met een margharita en capriciosa in de hand laveer ik tussen de regendruppels naar mijn auto om te beseffen dat mijn dak wagenwijd was blijven openstaan om de warme zomerlucht te laten ontsnappen maar nu de druppels te verzamelen in mijn asbak.

Geamuseerd van mijn eigen domheid kom ik bij haar toe, het ontvangst en de ontkurking van de wijn maakt alles goed.

Verheugd van wat ons te wachten staan laten we ons omarmen door de lakens en dromen van morgen.

A suivre…