Jour Deux
augustus 3, 2009
De wekker jaagt mij uit bed, Parijs wacht maar eerst croissants vinden wat moeilijker lijkt dan gedacht maar dejeuner nous faissons. Na tien jaar geen metro of trein te hebben genomen lijkt het alsof ik in een nieuw zuidstation zit als we de trein opstappen.
Gare du Nord ontvangt ons en Avenue Lafaitte leidt ons naar ons hotel waar we bekomen van de eerste wandeling, menige zullen volgen. Na een korte opfrissing staan we al aan de opera met een droge keel dus het eerste beste terras zal het geweten hebben en wij na de rekening ook. Nu we toch op de spendingtoer zijn kunnen we evengoed langsgaan op de Place Vendome maar De Beers kende mij niet meer en Dodi was niet in zijn hotel. Dan maar naar de Tuillerie tuinen om daar wat te genieten en uit te rusten.
Langs de Seine wandelend arriveren we aan Hotel de Ville om daar weer een terras op te zoeken en een serveuse te charmeren met mijn uitspraak van het woord “Fantastique”, fantastig tog.
Tijd voor de eerste ontmoeting met de Parijse metro. Wauw, de carreleur in mij realiseert zich wat werk dit moet hebben gekost, damn. Spontaan spookt de scène uit “Paris je t’aime” door mijn hoofd, waan me Steve Bucemi en wil met niemand geen oogcontact maken al was die kus van die Française het waarschijnlijk wel waard geweest.
Een bad later stappen we in een stralende zon terug de metro in op zoek naar het Pantheon maar klaarblijkelijk zitten we ineens ook in een andere klimaatzone want het regent dat het giet maar niet getreurd, sommige wandelen in de regen sommige worden nat. Onze honger wordt gestild met een menu’ke en de Parijse lakens roepen ons tot hun.
Bonne nuit Paris.
Verkeerdelijk gelezen als poesie ipv poésie
Jour Un
juli 27, 2009
De werkweek was reeds halverwege, zonder dat er noemenswaardig is gewerkt verlaat ik de thuisstad om ’s anderendaags Parijs te bestormen, Napoleon te paard en wij per trein.
Mijn reisgenote heeft vandaag wel gewerkt dus is aankomen zonder eten geen optie en rijd ik langs een pizza zaak om zo de avond af te sluiten.
Binnen sta ik droog voor de onweersbui die de jongen met de bromfiets terug naar binnen jaagt en de pizza wel met de auto zal leveren.
Met een margharita en capriciosa in de hand laveer ik tussen de regendruppels naar mijn auto om te beseffen dat mijn dak wagenwijd was blijven openstaan om de warme zomerlucht te laten ontsnappen maar nu de druppels te verzamelen in mijn asbak.
Geamuseerd van mijn eigen domheid kom ik bij haar toe, het ontvangst en de ontkurking van de wijn maakt alles goed.
Verheugd van wat ons te wachten staan laten we ons omarmen door de lakens en dromen van morgen.
A suivre…
The Art of Being Naked
juni 1, 2009
The Girl
She has dirty blond hair, a seductive smile, and the most engaging set of hazel green eyes I’ve ever seen. It’s the kind of engaging I can’t ignore… the kind that makes me want to engage too. Because she’s mysterious. And I’m curious. And I need to know more.
Yet, I do my best to avoid making eye contact. So I stare down at the pool table and pretend to study my opponent’s next move. But only long enough for her to look the other way, so I can once again catch a glimpse of magnificence.
I do this, not because she intimidates me, but because I think she may be the girl Chad met last night. A wild night that, he said, “involved two bottles of port wine, chocolate cake, and sweaty bed sheets.”
Then, just as her eyes unexpectedly meet mine, my opponent groans, “It’s been your turn for like five minutes. Ya planning on going sometime today?” And she walks gracefully away.
So I continue to wonder… “Is she the port wine and chocolate cake girl? Gosh, she doesn’t look like that kind of girl.” But I don’t wonder too long because Chad enters the room and says, “Marc, there’s someone I want you to meet.” So I follow him into the kitchen and we bump right into her. “Oh, Angel,” Chad says. “This is my buddy, Marc.”
And I smile ear to ear and chuckle…
Because she’s not the port wine and chocolate cake girl. But also because I spent the last twenty minutes thinking about the port wine, and the chocolate cake, and the sweaty bed sheets.
The Dance
Hours later, the party begins winding down. But the band is still playing, the two painters who have been painting a wall mural all evening are still painting, and Angel and I are still dancing.
“Are you tired?” I ask.
“No,” Angel says. “Dancing is my outlet. When I dance, I transcend myself and the doubts that sometimes prevent me from being me. This evening has been enchanting, just dancing with you and being me.”
So I twirl her around. And the drummer keeps drumming. The guitarist keeps strumming. The singer keeps singing. The painters keep painting. And now we’re the only ones dancing.
As we continue to dance, she says, “I feel as if we’re naked. And not just you and me, but the drummer, the guitarist, the singer, and the painters too. Everyone left in this room is naked… naked and free.”
I smile and tell her that I agree. “We are naked. We are free.”
As I know we don’t have to take our clothes off to be naked. Because moments of passion flow into each other like port wine flows into chocolate cake. And if we let them, these moments can expose us completely, and continuously. And create climaxes that don’t even require sex.
Because a true climax has little to do with orgasm, and everything to do with passion, love, and devotion. In the same way, nakedness has little to do with how much clothing one wears, and everything to do with one’s awareness in a given moment of time… An unfettered awareness that frees their mind and allows them to truly live the moment for all it’s worth.
The Climax
After a few more songs, Angel asks if I’d like to join her out on the front porch where it’s quieter. “Just so we can talk about life,” she says.
I give her a little wink. “I love life in this crazy world! It is crazy, isn’t it?”
She smiles. “Yeah, a world in which we can be naked with our clothes on and experience continuous climax without intercourse.”
“Because instead we can achieve both with music, or paint, or dance, or any form of avid self-expression,” I add.
“You got it. Even the sincerity in this conversation is beginning to work for me,” she says as we step out the front door and into the moonlight.
Found on http://www.marcandangel.com/
(Photo courtesy of Morton’s)
Nostalgie
mei 25, 2009
Komende van ergens en rijdende naar nergens, mij lievelingsbestemming, speelt de autoradio vrolijke deuntjes.
Tiens die intro ken ik van ergens.
Suzy oh Suzy……
Het autostuur wordt plots een fietsstuur en ik ben terug 10 jaar ofzo.
Suzy was een vriendinnetje van mijn nicht, waar ik destijds op vakantie was en de vrouw van mijn leven toen. Het spelen op het terrein van het toenmalige benzinestation en daarbij horende autowrakken en benzinedampen doen me nog steeds met een glimlach mijmeren.
Menig malen nadien word ik er, tot vervelens toe, aan herinnert door mijn peter en meter dat Suzy nog steeds in de buurt woont. Zoals de vrouw van Colombo hoor ik er wel van maar zie ze nooit tot ik ze op het trouwfeest van mijn nicht ettelijke jaren nadien terugzie.
Ik ouder geworden, zij minder jong en naar ik me herinner gelukkig getrouwd, nice. Zij verbaast zich over het feit dat ik het nog niet ben maar stel haar gerust dat die vrouw nog ergens vrij rondloopt.
Enkele maanden geleden spookte het nummer nog eens door mijn hoofd en zelfs Google kon me niet helpen de uitvoerder te vinden, spijtig maar helaas. Tot de radio vrijdag het nummer draait en ik de auto direct aan de kant zet, aandachtig luister en wacht tot de dj de uitvoerder noemt, pleeeease tell me.
DE NIEUWE SNAAR godverdomme herhaal ik de dj en vergeet het nooit meer. De mediatheek is helaas gesloten tot morgenvroeg om de cd te gaan uitlenen, geduld Bart je wacht al zolang.
Open CD tray, insert CD, play track 9.
De woorden, ze liggen nog steeds op mijn lippen en het nummer wordt herhaald tot zelfs de cd speler er nostalgisch van wordt.
Gelukkig is die vriend er nooit geweest maar het zou in elk geval een visuele verbetering geweest zijn voor hem.
Je pense donc tu es
mei 21, 2009
Le temps passe, l’amour expire
Pas voulu me voir pas voulu le dire.
Compte les jours jusqu’à la fin
Penser a que-est-ce-qui te retient
La tête ou le cœur
Devoir les séparer c’est une horreur
Suivre l’un ou l’autre, faire ton choix
Réfléchis, réagis et pense a moi
It started with a wink
mei 9, 2009
Met een knipoog op een datingsite begon het. Haar interesse was gewekt en het msn venster was geopend. Tientallen lijnen tekst leiden tot een ontmoeting in een feestzaal alwaar ze de bugel bespeelt in een harmonie. Het fort verwelkomt mij in Wommelgem en ik verdwaal door de gangen tot ik in de feestzaal beland.
Gelukkig herkent zij mij want het loopt er vol van muzikanten en de dirigent ziet direct een beroepsfotograaf in mij, verstandig man doch geen realist.
Het klikken van de camera wordt gevolgd door een rondleiding in het harmoniemuseum en snel een Leffe.
Na de klank en de drank volgt het tafelen dat wordt onderbroken door de agenda die me waarschuwt dat ik beloofd had om acht uur een dame te laten douchen in mijn appartement en we rijden samen naar daar, weliswaar totaal verkeerd ondanks de instructies van haar en mijn GPS.
Te mooi weer om binnen te blijven trekken we naar mijn favoriete bar om het gesprek voort te zetten. De tijd tikt verder en het wordt laat, haar voorstel tot overnachten wordt afgewezen door mijn agenda maar veilig geraakt ze terug aan haar auto en ik in mijn bed.
’s Anderendaags word ik bij haar verwacht en vertrek zodra de dame van gisteren weer uit mijn appartement is richting Kapellen, bijna het einde van het grondgebied zo blijkt. De maaltijd overtreft de bediening gelukkig net en haar appartement verwelkomt ons terug. Het blauwe interieur en haar adoratie voor de zee geven haar de bijnaam Dolfijn. Wederom wordt een overnachtingsverzoek afgewezen door mijn agenda en ik begeef me terug naar Mechelen.
Cake brengt ons donderdag weer bij mekaar en de temperaturen drijven ons naar een terras op de Vismarkt en niet veel later mijn appartement.
Drie keer is scheepsrecht en we brengen de nacht samen door.
Sleeping with the fishes heeft een andere betekenis als het met een dolfijn is en de nacht kan dan ook zo omschreven worden.
Opstaan is om 8h30 al geen sinicure voor mij laat staan om 7h maar ze moet het hele eind terug en we nemen afscheid.
Werken kan mijn gedachten niet verzetten dat dit niet hetgeen is dat ik zoek, haar berichten blijven onbeantwoord.
De stilte is geen goed teken ook bij prille relaties en doen mij beslissen de korte pijn te hanteren en terug te keren naar een vriendschapsrelatie. Toch nog even polsen bij V. dat de manier waarop door de beugel kan en ze lees de mail waarschijnlijk in morgen.
Elke beslissing is er een van wikken en wegen maar deze voelt juist aan wanneer ik in de zetel de televisie aanzet.
Een van mijn favoriete en steengoede series, Deadwood, is reeds begonnen en ‘k geniet van de acteurs en het verhaal, San Fransisco cocksucker.
Genieten, beter als dat kan de special over en met Leonard Cohen niet worden omschreven en wanneer de vertolking door, mijn inziens zijn beste nummer Hallelujah, Rufus wainwright en co wordt gedaan zak ik diep in de zetel. Afsluiten doet Jools Holland met zijn show en ik deel het bed terug met een hoofdkussen.
Slaapwel Dolfijn, het heeft niet mogen zijn maar het was fijn. 
De man en de zon
februari 22, 2009
Naar huis rijdend zie ik de zon ondergaan en tracht er nog een mooie foto van te nemen. Ondank mijn wil en krachtige auto is de zon sneller en verdwijnt onder de horizon op weg naar een andere tijdszone.
De eendjes in bad houden mij gezelschap en samen overlopen we de plannen die zaterdagavond in petto hebben, zij blijven thuis ik ga naar de cinema luidt de wijze beslissing.
Een, Sent to multiple recipiënt, sms is een prima manier om tegen iedereen te zeggen, “ik ga naar ’t cinema en stapke in Leuven zetten, ga ja mee?”
Weinig reactie, iedereen dood en begraven? Good ridance spookt door mijn hoofd, dan ga ik wel alleen, alhoewel een schizofreen is nooit alleen, hé Bart.
MSN pop up: Barbara heeft je toegevoegd aan zijn/haar contacten, wens je haar/hem eveneens toe te voegen? Off course probeer ik te klikken, is geen mogelijkheid, JA dan maar.
Na een kort eerste gesprek over mekaars plannen die avond, de hare zijn in ’t water gevallen, heb ik gezelschap voor de film, excellent ik hou van de onvoorzienigheid.
Om precies half tien, de film begint om kwart na tien, wandelt ze door de deur van mijn favoriete pre- en post-cinema pub, Ron’s Black waar ik de ober direct om nog een “beer”, Christal blijkt, vraag.
Time flies when you’re having fun dus de film missen we maar het leuke gesprek compenseert ruim en menig lege glazen later zakken we af naar de Grote Markt.
Wat probeert dat koppel voor ons te bewijzen terwijl ze dansend mekaar quasi opeten, zal ik wat brood vragen denk ik maar lach ze vriendelijk toe uit.
Villa Ernesto en Corona con limon heten ons wat later welkom en de dansende chica’s en chico’s doen ons in zuiderse sferen wanen maar de drukte drijft ons toch wat later weer de deur uit.
Na de dorst de honger maar om twee uur zijn de meeste klasse restaurants dicht, toch eens een woordje met de mensen van Michelin hebben, kip dürum staat op de menu. Dat was best lekker, we staan recht om buiten te gaan.
MIJN HANDTAS zegt Barbara, fuck die twee, van noord Afrikaanse origine, types achter ons zijn er stiekem mee naar buiten gegaan en pogingen om erachteraan te gaan zijn nutteloos. Dan maar de arm der wet opzoeken en ondertussen Card-Stop bellen, wat enkel bij een tankkaart niet effectief werkt.
Alerte générale, trek alle verloven in, maak iedereen wakker en verhoog het terrorismeniveau wil ik roepen in het commissariaat maar gewoon een pv’ke opmaken is het beste dat ze kunnen doen, to serve and protect.
Zonder sleutels van haar auto en appartement en wat er allemaal in een handtas zit staat ze daar, reserve sleutels van het appartement liggen bij haar ouders, reserve sleutels van de auto liggen in het appartement.
En route pour le néant denk ik en le néant blijkt Sint Niklaas te zijn, the wheels of the car go round and round. Ouders die om 4h uit hun slaap gewekt worden zijn blij als dochterlief voor de deur staat en om sleutels, geld en water vraagt en dat zonder maar ook enige vraag te stellen natuurlijk ook bekomt.
Op weg naar Jette blijft de sfeer net als zoals de ganse avond plezant en laat ze het niet teveel aan haar hart komen of laat ze het gewoon niet blijken, knap van haar she a better person then I am that’s for sure.
Koffie stop aan het benzinestation leert me dat indien er geen bekertje in de koffiedispenser staat de koffie recht de goot inloopt dus smijt nog eens wat munten in het toestel ernaast en krijg dan toch mijn koffie. Twix betalen aan de kassa als er Franstalige voor je staan duurt wel even en krijg toch een jeton voor mijn verloren gegane koffie, tnx.
“Excuseer me mijnheer maar heeft U startkabels” vraagt een Hollands meisje me bij het buitengaan en ik, de redder in nood, bevestigen dan ook maar slaag er toch niet in haar auto aan de praat te krijgen. Bedankt voor de moeite zegt ze maar ze moet haar plan trekken want ik heb al een damsel in distress in de auto zitten en we zijn weer weg.
Jette city here we are maar Murphy was ons al voor want het is markt en we mogen omrijden maar komen toch aan op de bestemming, koud in de lift naar boven we zijn allebei moe maar Leuven wacht nog op ons.
Terug achter het stuur staan we snel naast haar auto en het zit mee ze kan ermee wegrijden. We nemen snel afscheid, de vermoeidheid laat niet toe dat we dit rekken en de laatse kilometers tot thuis zijn welgekomen.
Dertig treden later sta ik in mijn appartement, sluit de gordijnen en begroet de opkomende zon.
De man die achter de zon liep kruipt onder de lakens en op de wolken van dromenland.
A demain si tous vas bien.
How To Be Mighty
januari 6, 2009
Last weekend Angel and I attended a show at a local comedy club. During the last skit of the night, the comedian on stage delivered a fairly humorous rant on the age-old dispute of whether the pen is mightier than the sword. “Some people think too much,” he said as he pulled out an imaginary sword from an imaginary holster. “If you’re really dumb enough to think the pen is mightier than the sword, go ahead and arm yourself with a pen and I’ll take my chances with this sword… then we’ll see who’s left standing in ten seconds.”
His antics were hilarious, so naturally I chuckled. All of the sudden, he pointed directly at me in the third row and said, “Hey son, do you think I’m a funny man? You look like a pen-pushing, desk jockey! Get out your pen! Wanna fight?”
I was a bit startled. This was the first time I’d ever been called out and put on the spot in front of a large audience at a comedy club. The audience laughed and then silence swept over the auditorium. Everyone waited for me to either cower in my chair or stand up to the challenge. I stood up and spotlight shined down on me.
“Actually funny man, yes I do have a pen,” I said, pulling a fountain pen from my jeans pocket and holding it up for all to see. “However, I don’t intend to physically fight you with this pen. Instead, I’ll use the pen to sign a fat check that entitles me to a bazooka which I’ll use to blow your funny rear end right off that stage.”
The audience roared. The comedian groaned and said, “You little punk, I’ll use my sword and my cat-like reflexes to cut you, your check, and that pretty girl next to you in half before you can even blink an eye!” He looked at Angel who was sitting next to me and gave her a dirty wink.
The audience laughed again. I smirked and waved my empty hand around in the air noting that the comedian was, in fact, waving an imaginary sword at me. “I feel quite certain that your sword is incapable of doing any damage to anyone or anything,” I said.
Another short round of laughter escaped from the audience and I sat back down. The comedian made a few more foolish comments and moved on with the remainder of his routine. But I don’t really recall anything else he said or did. I started thinking about the ease with which so many people use rhetoric to mislead and deceive each other.
The Right Tool for the Job
In the hands of a poetic pioneer laying the groundwork for positive change, the pen is mightier than the sword because it can be used to create literary masterpieces capable of motivating an army of fellow citizens to join the revolution. In the hands of a foot soldier at the forefront of the battlefield, the sword is mightier than the pen because the soldier can use the sword to defend himself from imminent, physical danger.
Different people in different situations require different tools. Any object can be mightier than another if it is used as a tool in the proper context. A ply of soft tissue is mightier than a sword when you have a runny noise. A glass of water and an apple are mightier than a pen when what’s needed is hydration and nourishment.
“The mighty”, I believe, are those people who know when to use the sword, and when to use the tissue. They drink water when they’re thirsty and eat apples when they’re hungry. They use a pen and paper (or a computer) when then want to inspire others. And, I suppose, they invoke powerful, imaginary bazookas when they get called out and put on the spot in comedy clubs.
Christmas Eve
december 22, 2008
On window panes, the icy frost
Leaves feathered patterns, crissed & crossed
But in our house the Christmas tree
Is decorated festively
With tiny dots of coloured lights
That cosy up this winter night
Christmas songs, familiar, slow
Play softly on the radio
Pops and hisses from the fire
Whistle with the bells and choir
My girlfriend is now fast asleep
On her back and dreaming deep
When the fire makes her hot
She turns to warms whatever’s not
Propped against her on the rug
I give my girlfriend a gentle hug
Tomorrow’s what I’m waiting for
But I can wait a little more
What We All Want To Be When We Grow Up
december 1, 2008
When I was in elementary school my parents told me it didn’t matter what I did when I grew up, so long as it made me happy. “Happiness is the whole point of life”, my father said. “Your mother loves to help people, so she became a nurse. I love reading, writing and poetry, so I became an English teacher. We both find happiness in the work we do each day.”
A few years later when I was in junior high, my grumpy 6th grade homeroom teacher put me in detention for “being difficult”. She went around the classroom and asked each student what they wanted to be when they grew up. When she got to me, I told her I wanted to be happy. She told me I was missing the whole point of the question. I told her she was missing the whole point of life.
What do we all want to be when we grow up? Happy… that is all. Find what makes you happy and do it until you die.
Nice point, nice point indeed.
