De Sleutels van de Zee

Voor A.

Het begon met drie letters, een klavier en wat muiskliks. Beide klavieren konden het wel met elkaar vinden dus was een ontmoeten voor de bespelers ervan de logische stap, verder van het scherm en dichter bij elkaar. Ik geloof trouwens enkel in computerdating als beide computers echt van elkaar houden.

Zij uit de stad van de stroppendrager, ik uit die van de manenblussers doet de gulden middenweg belanden in de stad van de sinjoren en we duiken de wereld van de dieren in. De ontmoeting hartelijke en de gesprekken (h)eerlijk. We laten na het drinken de gedachten bezinken. Wederom kruipen we achter onze schermen en de woorden blijven vlot over en weer gaan.

De klassieke “movie and dinner” volgt. De prachtige film, Incedies, boeit me bijna zoveel als zij doet en het gekozen restaurant blijkt al bij één van mijn trips te zijn bezocht dus kan ik het smaken net als het eten en haar ogen en woorden.

Slechts enkele nachten later sta ik weer in Gent, ditmaal voor haar deur wat alles toch wat spannender maakt en niet alleen voor haar. We maken samen een taart tot de zangles haar wegroept en ik door de straten kuier en wacht tot de noten haar mond hebben verlaten en we samen de dag verder doorbrengen.

De week sneeuwpret verkoelt mijn gedachten en na mijn thuiskomst en haar wederkeren uit de A’dam zeg ik haar dat ik helaas nog geen vuur bespeur in mezelf en breng haar daarmee toch even tot de grond met haar engelenvoetjes maar met een onverwacht bezoek verblijdt ze me en mijn weekend kan al niet meer stuk.

De kust brengt golven van woorden en gedachten en de wind blaast mijn onze haren door elkaar en lippen op elkaar. De wereld blijkt kleiner dan gedacht en we vinden zelfs een gemeenschappelijke vriendin en ex-klasgenote van haar terug. Ik wil terug naar de kust……. et le vent nous portera……

De eerste nacht samen delen we mekaars gevoelens doch verlaat ik haar bed met onzekerheid in mezelf maar zij stelt me gerust met haar woorden en blikken.

Wederom vloeien de woorden moeiteloos in zinnen waarop ik niet kan wachten om ze te lezen en te schrijven en ik raak verknocht aan haar.

Haar koor geeft een grandioos optreden in het Flagey gebouw maar helaas niet genoeg om een kwartfinaleplaats te behalen doch zong zij zich dieper en dieper een weg naar en in mijn hart.

Een trouwfeest, ontmoeting met haar ouders en één van haar broers later brengen ons dichter bij elkaar en de heide doet de openheid enkel toenemen, de zandkorrels wandelen mee.

Meermaals verwelkomt haar koor me bij hun concerten en de klanken galmen door mijn hoofd en doen mijn mondhoeken naar haar glimlachen. Ook haar zus, haar gezin en haar peter en meter verwelkomen me met open armen en steeds verder raak ik in haar wereld opgenomen en kan er mijn draai wel vinden.

Het doopfeest en ontmoeting met gans haar familie is een openbaring van momenten die ik bij mezelf verloren achtte en waarin met wat terughoudendheid een fijne dag heb beleefd en met leuke foto’s kan terugkijken en met hun delen.

De dagen van de week rollen voorbij en na een kort verblijf in Gent belanden we terug in Mechelen voor wat snijwerk met mijn maagdelijke zwaard en eindigen doen we rond een tas thee met 2 van haar vriendinnen en een ver reisplan.

Doch lijkt zij angst te hebben om samen die reis aan te vatten en mijn woorden van vertrouwen dringen hopelijk door tot haar. Gelukkig staat er een weekend en later iets langere vakantie met de vrienden van haar op stapel zodat ze zich een beeld kan vormen hoe reizen met mij haar bevalt.

Na F. te hebben in het huwelijksbootje zien stappen en leuke momenten dat zij zich onder mijn vrienden en vriendinnen kan mengen en daar wonderwel haar draai vindt dringt zich een cruciaal moment op, familieweekend!

Met een klein hartje en onzekerheid zijn we onderweg naar haar jaarlijkse familiefeest. Laat in de avond komen we aan en na korte verwelkoming liggen we allebei in bed, de ochtend wacht op ons.

Dwars door het bos, over veld en heide langs een rivier leggen we ons allen te rust. De benen zijn vermoeid maar de moraal is hoog en na de innerlijke mens te hebben gevoed en ogen laten rusten gaat de tocht terug richting het verblijf alwaar de hete kolen de slachtoffers van de voedselpiramide bereiden en wij genieten van de spijzen en drank. De nachttocht met haar petekind en uitkijk naar nog meer wild laten ons vermoeid te slapen gaan en de laatste nacht inzetten. Opnieuw rijkelijk ontbijten, helpt de dag met veel beweging en ontspanning doorbrengen en onbekende plekken ontdekken. De weg naar haar huis begint vertrouwder te worden en mijn auto kan het blindelings.

De foto’s worden uitgewisseld via de IT snelweg en impressies volgen want de volgende acte de présence als paashaas staat al op de agenda.

De dagen rijken zich aan elkaar, de weekends vloeien over in snipperdagen waarin ik geniet van haar bij me te hebben en telkens weer uitkijk naar het wederkeren.

Wat ons samen heeft gebracht komt weer op de voorgrond, de kust. De zeebries en zon vergezellen onze stappen op het strand op weg naar de horizon en terug. Ik geniet van haar glimlach en fonkelende ogen die mezelf reflecteren en waarin in mezelf zie, zij brengt het beste in mij naar boven en maakt van mij een betere persoon dan ik misschien al ben. Haar verspreking, “Heb jij de sleutels van de zee?” terwijl ze om die van het appartement vroeg doen me denken:

Ja, ik heb de sleutels van de zee maar heb jij die van mijn hart. Jij mag de zon zijn, zal ik de regen zijn en we maken samen mooie regenbogen.

B.